تو….

تو مرا گریاندی،

و سپس شاد ز اندیشه پیروزی خود،

روی بر رهرو دیگر کردی،

تو ندیدی که سرشک،

از دل خون شده ام می جوشید،

نشنیدی کلمات،

از ره دور قدمهای تو را می بوسید،

تو به احساس دلم خندیدی،

و مرا دخترکی پر ز هیاهو خواندی،

کا ش با چشم دلت،

تو حقایق ز دلم می خواندی،

و کنون باز می اندیشم،

نه به عشق تو و بر عزت تو،

به تقاصت، به عذابت، به جفا اندیشم،

به تقاصی که خدا از تو به سختی گیرد،

به عذابی که به تو عشق رساند چو بلا،

به جفایی که تو کردی و به رو نآوردی…

پ.ن. نمی دونم این شعر از کیه، یکی از دوستام برام خوند… خیلی قشنگ بود، انگار وصف حال من بود… معذرت می خوام که بازم از این شعرها گذاشتم، امروز حالم خوب نیست…….. دوستتون دارم…