آواي زندگي

اين روزا وقتي تو خيابونين، دور و برتون نگاه كنين و ببينين كه درختا دارن زرد مي شن و خوشگل، رنگاي گرم زندگي، زرد، نارنجي، قرمز، با اين مخالفم كه زرد رنگ نفرته، نمي دونم كجا شنيدم، اما مي گفت: «نفرت اگه رنگ داشت عشق مي شد.»
وقتي تو خيابون مي رم، عمداً از يه جايي رد مي شم كه برگاي پاييزي ريخته باشه، و زير پاهام خش خش كنه و من از شنيدن اين صدا كه برام زيباست لذت ببرم، به نظر من خش خش برگاي پاييزي آواي زندگيه… شما هم اين روزا كه از خيابون رد مي شين، تا وقت دارين و برگاي پاييزي تموم نشده، روشون راه برين و احساس لذت كنين، حالت غمناك نگيرين به خودتونا، شاد و بالذت از روي برگا رد شين، فرض كنين اينا غمهاتونن و شما دارين از خش خش اونا زير پاتون لذت مي برين… مراقب خودتون باشين….
پ.ن. قرار نبود اين همه بشه، فقط مي خواستم يه جمله باشه خش خش برگاي پاييزي، آواي زندگي است، شد ديگه حالا…
پ.ن. هميشه گرم و لذت بخش باشين.